Lagelandster volkslied

Geschreven door Hendrik Hoving uit Kropswolde in september 1944.
Toen zetten de Duitsers een groot gebied, waaronder het Lageland,
onder water (inundatie).
Hendrik Hoving was onderduiker en verbleef in de boerderij van Engbert Veltman aan het Slochterdiep. Om zijn tijd te verdrijven schreef hij dit lied.

Wijs: Aan het strand stil en verlaten.

Lageland, ‘k herken je niet
Nu je akkers zijn een meer
Als ik op de dijk sta kijken
Doet mijn harte hevig zeer

Om je huizen klotst het water
Moes en bloementuin zijn wit
De mensen moesten je verlaten
‘t Was een droeve, droeve rit

Meeuwen drijven op je landen
Eenden snat’ren vrolijk rond
Doch je mensen kijken treurig
Lopen met gesloten mond.

Lagelandsters hoor eens even
‘Is voorwaar geen kleinigheid
Maar er zijn nog ergere dingen
En – eens komt een andere tijd !

Eens zal ‘Lageland weer droog zijn
Koeien gaan weer in de wei
Boeren haasten zich te zaaien
Bomen bloeien in de mei

Mensen wonen als vanouds weer
Op ‘t vertrouwde eigen stee
Kind’ren ziet men schoolwaarts trekken
Van Loenen neemt de melk weer mee

Golven dansen nu op ‘t land
Brachten veel en groot verdriet
Eens zult ge een dag beleven
Dat ge niets er meer van ziet

Dan is ‘t Lageland weer d’oude
Met zijn schepen in het diep
Met zijn vruchtbaar korenvelden
Waar langs ik zo gaarne liep

En de mensen die er wonen
Zullen samen hand in hand
Alles wat verkeerd is snoeien
In het mooie Lageland.